Mijn grote avontuur op zee
door Sonja Van Den Bossche
Tekst en foto's: Sam en Sascha en Isolde
Ik kan wel nog niet praten, maar ik observeer alles heel nauwkeurig en het schommelen van de boot herinnerde me aan de tijd in mama's buik.
Het allermeest hield ik van de grindwalvissen. Ze kwamen zo dicht bij de boot dat ik ze bijna had kunnen aanraken. Het waren er zoveel. Dat was echt indrukwekkend en fascinerend. En weten jullie wat echt leuk was? Ik heb zelfs hun gezang gehoord. Zo mooi en rustgevend, als een liedje alleen voor mij. Gelukkig ben ik altijd klaarwakker, als we uitvaren.
Herhaaldelijk heb ik iets groots en donkers in het water gezien. Het zag er elke keer uit als een boomstam die daar dreef. Iedereen aan boord heeft nieuwsgierig gekeken. En die ene keer kwam hij heel dicht naar ons toe bij de boot en heeft plotseling heel diep en luid uitgeademd: zo een echte pfffffft! En het oogde als een fontein. Allen aan boord leken betoverd. Mama en papa hebben heel grote ogen opgezet... dat was een potvis! Hij was gigantisch en zo indrukwekkend. Ik heb heel stil gekeken en was verwonderd. En toen gebeurde het: terwijl hij onderdook, stak hij zijn grote staartvin in de lucht. Heel langzaam en stil en op de een of andere manier zo majestueus. Iedereen was heel kalm en totaal verbaasd. Ik denk dat dit één van die momenten was die je nooit vergeet, ook al ben ik nog zo klein.
-
De grindwalvissen... -
... spelen net zo graag als ik. -
Wow, hoe leuk!
En wisten jullie dat er nog heel veel andere zeedieren in de Straat van Gibraltar leven? Ik kon helemaal niet geloven hoeveel leven ik in de zee kon zien. Er waren ook grote tuimelaars, die speelden, gewone dolfijnen, gestreepte dolfijnen, die naast ons door de golven sprongen, er grappig uitziende maanvissen en enorme vinvissen, die we zelfs een tijdje konden vergezellen. Ze zwommen zo rustig; mama en papa waren echt ontroerd.
Maar ik was ook verdrietig, toen ik zag dat sommige dieren gewond waren. Mijn ouders zeiden dat dit komt door al het scheepsverkeer of het afval. Ook al begrijp ik dat nog niet allemaal. Maar firmm zorgt echt goed voor de dieren. Ze varen heel voorzichtig en respectvol en doen dat allemaal met veel verantwoordelijkheidsbesef.
De bemanning van de boot was zo lief en vriendelijk; ik heb me de hele tijd op mijn gemak gevoeld en vond ze allemaal fantastisch. Ik hield vooral van de hartelijke Katharina Heyer. Ze heeft altijd zo vriendelijk geglimlacht, me begroet en alles heel boeiend verteld (ook al heb ik nog niet alles begrepen). En is het niet tof dat er ook een zeebioloog bij is?
In de twee kantoren, waar ik zulke spannende kinderboeken heb gezien, waren er even formidabele volwassenen. Ze waren altijd vriendelijk en aardig en heel behulpzaam.
Vóór elke tocht was er een lezing over de Straat van Gibraltar en een korte voorstelling van de zeebewoners, die we hier kunnen zien. Evenals de gevaren voor de zeedieren en waarom het zo belangrijk is om ze te beschermen. Het werd zo fascinerend uitgelegd dat iedereen heel aandachtig heeft geluisterd, ook ik. Mijn ouders zetten zich allang in voor de milieubescherming, vooral voor de zeeën en ik groei daar gewoon in mee. Iedere dag op de boot was anders. Elke dag was bijzonder en onbeschrijflijk.