Een wandeling langs de kust

door Sonja Van Den Bossche

Tekst: Brigitte; Foto's: Philippe Bazire en Dagmar Kossow

Op de eerste winderige dag, waarop er geen tochten konden plaatsvinden, waren de zeven deelnemers van de eerste intensieve week van 2024 heel geïnteresseerd in een excursie met onze nieuwe zeebioloog José Manuel. Velen die firmm al sinds jaren kennen, vragen zich nu waarschijnlijk af, wat er dan van Jörn, die sedert 2003 de zeebioloog van de stichting was, is geworden: hij is aan het begin van het jaar weergekeerd naar zijn tweede thuisland, Uruguay. José heeft daarom in april Jörns taak overgenomen.

Voor de eerste keer reden Katharina en hij met de deelnemers aan de intensieve week naar Barbate. Ook voor ons was het een nieuwe trip; dus we waren benieuwd. Hoe ontstond nu echter het idee om uitgerekend naar Barbate te rijden? De dag ervoor was David, een van onze mecaniciens, die uit ditzelfde vissersdorp komt, met een kleine boot de zee opgegaan om te vissen. Hij lag net in de buurt van de almadraba daar, toen de orka’s plotseling verschenen. Hij was erg onder de indruk om de grootste van alle dolfijnen van zo dichtbij te zien. Doorgaans staat hij met Katharina helemaal boven op het flydeck van de VISION, met een gepaste afstand tot deze dieren.

Maar pas in de kleine vissersboot kon hij hun omvang zo goed vatten, vooral toen ze vlak onder hem door doken. Hij had veel respect, toen hij daar zo in zijn kleine boot zat.

Heel enthousiast beschreef hij ons de volgende morgen hoe onderdanig hij door de ervaring was geweest en hoezeer hij daarvan onder de indruk was.

Omdat we daardoor dus wisten, waar een deel van de orka’s precies rondzwierf, besloten we om met de deelnemers aan de intensieve week naar hen zoeken. In Barbate is er een mooie wandelroute in het natuurpark „Parque Natural de la Breña y Marismas del Barbate”, de „Sendero Del Acantilado“, die altijd licht bergop langs de zee naar een uitkijkpunt leidt.

Daar gingen we naartoe. De auto’s werden geparkeerd op een door camera’s bewaakte parkeerplaats in de haven van Barbate en we vertrokken. Eerst volgden we een smal pad, dat parallel loopt aan de „Playa de Hierbabuena“, langs verschillende struiken.

Omdat het enkele weken geleden echt flink had geregend, was alles mooi en weelderig groen. De bloemen bloeiden in de mooiste felle kleuren; er waren alle tinten roze, paars en ook gele en witte konden we zien. Hagedissen renden vóór ons over het pad en de vele verschillende vogels doorbraken met hun getjilp de anders perfecte stilte.

Na enige tijd ging het pad licht omhoog. Aan de ene kant glinsterde de Atlantische Oceaan ons tegemoet en aan de andere kant verrukte het weelderige groen van de pijnbomen onze ogen. Op het hoogste punt staan we ongeveer 100 meter boven de zee op de kliffen. Hier bevindt zich naast de Torre de Tajo, een ongeveer 13 meter hoge uitkijktoren uit de 16de eeuw, een uitkijkpunt, vanwaar we genieten van een prachtig uitzicht tot aan Atlanterra en de Playa de los Alemanes. Tamelijk precies onder ons lag de almadraba. Hier moesten ze dus zijn, de orka’s. Jammer genoeg waren ze er die namiddag niet. Want zoals José kort daarna van een WhatsApp-groep vernam, hadden ze slechts anderhalf uur terug „geïnterageerd" met een zeilboot heel dichtbij. Spijtig voor ons en de zeilers.

We hadden die namiddag weliswaar niet de gewenste dieren gezien; toch kwamen we tegen 16.00 uur moe, maar voldaan terug naar Tarifa. Iedereen heeft goed geslapen na de wandeling en dit dankzij de vele frisse lucht.

Ga terug